Mijn ervaring met Jungiaanse Analyse
Innerlijk reis doormiddel van beelden
Op deze pagina laat ik zowel tekeningen zien als mijn persoonlijke verhaal. De beelden ontstonden tijdens mijn eigen Jungiaanse proces en hielpen me om uitdrukking te geven aan wat er innerlijk in beweging was – vaak op een manier die woorden niet konden. In de tekst hieronder beschrijf ik wat deze weg mij heeft gebracht.
Mijn ervaring
Hoe mijn Jungiaanse traject mijn leven veranderde
Er was een periode in mijn leven waarin alles stil leek te vallen. Van buiten leek ik misschien nog overeind te staan – moeder, partner, student – maar van binnen was ik op. Een burn-out, gevolgd door een depressie, haalde de bodem onder mijn bestaan weg. Lange tijd probeerde ik gewoon dóór te gaan, mezelf bijeen te houden, vooral voor mijn kinderen en partner. Want toegeven aan wat ik voelde, leek zwak – zo had ik dat immers ook geleerd.
Ik wist al langere tijd dat het niet goed met me ging, maar ik bleef doorgaan uit loyaliteit.
Toen ik eindelijk hulp zocht, bleek ik een depressieve stoornis te hebben. Ik kreeg allerlei vormen van therapie aangeboden. Maar hoe goedbedoeld ook, ze voelden voor mij als een laag pleisters over iets wat diep vanbinnen pijn deed. Er werd vooral gefocust op ‘beter worden’, op ‘functioneren’. Terwijl ik voelde: deze pijn is niet zomaar een defect – dit is een roep van iets dat gezien en gehoord wil worden. Het was een uiting van iets wat zich in mijn ziel afspeelde.
Via een docent kwam ik in aanraking met Jungiaanse therapie. Toen ik daarmee begon, voelde ik direct dat dit bij mij paste. Voor het eerst had ik het idee dat ik niet iets moest ‘oplossen’, maar iets mocht onderzoeken.
Door mijn studie religiewetenschappen en boeddhistische inzichten leerde ik anders naar de depressie kijken: niet als ziekte, maar als teken van onderliggende, onopgeloste pijn. In Jungiaanse therapie draait het om het proces van individuatie – worden wie je ten diepste bent. Mijn depressie bleek geen vijand, maar een gids – een wake-up call van mijn ziel. Door mijn dromen, beelden en gevoelens serieus te nemen, begon ik mezelf langzaam te begrijpen op een dieper niveau.
De therapie bracht ook concrete veranderingen in mijn gezin en omgeving. Drie maanden na mijn start begon mijn partner ook met Jungiaanse therapie. Onze kinderen blijken zelfs mee te bewegen; onze oudste zoon is inmiddels meer ontspannen en zelfverzekerd op school. Ik merkte dat mijn eigen innerlijke verbinding een subtiele, helende stroom in huis op gang heeft gebracht.
Het was geen makkelijk pad. Het ging niet in rechte lijnen. Maar het was wél betekenisvol. En transformerend. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin.
Het mooie is dat dit een pad is dat nooit af is. In de Jungiaanse diepte analyse leerde ik dat individuatie geen eindpunt kent. Het is geen vaste bestemming, maar een voortdurende beweging naar innerlijke heelheid. Steeds opnieuw word ik uitgenodigd om delen van mezelf onder ogen te zien die ik eerder nog niet kon of wilde zien. De horizon schuift telkens op.
Als geestelijk verzorger én Jungiaans coach put ik uit deze ervaring. Ik weet hoe het voelt om je verloren te voelen. En ik weet dat herstel geen ‘reparatie’ is, maar een reis naar wie je werkelijk bent. Ik begeleid mensen die op zoek zijn naar betekenis, richting of verbinding – niet met kant-en-klare antwoorden, maar door samen op weg te gaan naar de eigen innerlijke waarheid.
Want jouw ziel weet de weg. Soms is het alleen een kwestie van (opnieuw) leren luisteren.
