Wie is Mignon?
Mijn naam is Mignon Verhoef-de Breet. Ik woon met mijn man, onze twee zoons, drie katten en hond in een klein dorpje vlak bij Utrecht – midden in het gewone leven, waar ook ruimte is voor het ongewone.
Mijn weg naar het professionele leven – het werk dat ik nu doe – was niet recht of logisch, maar juist vol bochten, zijpaden en onverwachte wendingen. Ik heb in uiteenlopende werkvelden ervaring opgedaan, te veelzijdig om op te noemen, maar elke stap heeft bijgedragen aan waar ik nu sta. Via die weg vond ik uiteindelijk mijn richting in de studie religiewetenschappen, met een focus op boeddhisme en later geestelijke verzorging.
Tijdens mijn studiejaren raakte ik diep geïnspireerd door het gedachtegoed van Carl Gustav Jung. Zijn ideeën over het onbewuste, het Zelf en individuatie raakten iets in mij dat verder reikte dan kennis – het werd iets wat ik ook zelf wilde ervaren.
Het werken met het onbewuste – via dromen, beelden, actieve imaginatie en tekenen – bleek niet alleen iets dat ik wilde leren toepassen in gesprekken met anderen, maar vooral iets wat mijzelf transformeerde. Door mijn eigen schaduwkanten aan te kijken en te onderzoeken wat zich aan de rand van mijn bewustzijn liet zien, veranderde mijn manier van kijken, voelen en in de wereld staan. Niet om iemand anders te worden, maar om meer te leven vanuit wie ik ten diepste ben.
In mijn werk als geestelijk verzorger en begeleider – in de ouderenzorg, bij mensen thuis of in mijn praktijkruimte – nodig ik mensen uit om ook die beweging te maken. Niet om zichzelf te ‘fixen’, maar om op verhaal te komen, zichzelf te herinneren, en langzaam te groeien naar binnen… de diepte in.
Naast mijn praktijk en werk als geestelijk verzorger ben ik betrokken geweest bij het hoger onderwijs, waar ik lessen gaf over psychologie, filosofie en levensbeschouwing. Hoewel ik sinds 2024 niet meer vast verbonden ben aan de Hogeschool Utrecht, geef ik nog met plezier gastcolleges en scholing.
SoulRouts is ontstaan vanuit de overtuiging dat ieder mens al heel is – ook als dat niet zo voelt. Mijn rol is niet om antwoorden te geven, maar om ruimte te bieden voor vragen. Om aanwezig te zijn bij dat wat gezien wil worden. En om de ander te begeleiden in het langzaam terugvinden van wat van binnen altijd al klopte.
